Bądź akceptowany

Dla aktywnych pacjentów chorych na raka
Szukaj
Close this search box.

O narkozie i terapii przeciwbólowej

Wywiad z dr Andreą Auer

 anestezjolożką, specjalistką w dziedzinie intensywnej terapii, szpital Krankenhaus der Barmherzigen Brüder, Wiedeń

Foto: © Krankenhaus der Barmherzigen Brüder Wien (Szpital Braci Miłosierdzia w Wiedniu)

Czy jako anestezjolożka bierze Pani również udział w konsylium onkologicznym?

Na posiedzeniu konsylium onkologicznego onkolodzy i chirurdzy prowadzący leczenie wspólnie z radiologami interpretującymi wyniki badań obrazowych decydują, jaka terapia jest odpowiednia dla danego pacjenta.

Następnie informowani są anestezjolodzy i wspólnie omawiamy ogólny stan zdrowia pacjentki, zlecamy wszelkie specjalistyczne badania i wybieramy odpowiednią procedurę znieczulenia.

Kiedy pacjentka widzi anestezjologa po raz pierwszy?

Przed każdym zabiegiem medycznym, a tym samym również przed każdą operacją, odbywa się wstępna rozmowa pomiędzy pacjentką a anestezjologiem. Zwykle odbywa się ona co najmniej 24 godziny przed planowanym zabiegiem, w tzw. poradni przedanestezjologicznej. Większość pacjentów przyjmuję 2 do 3 tygodni przed zabiegiem. Omawiamy istniejące wcześniej schorzenia, występowanie alergii i oceniamy możliwe czynniki ryzyka. I oczywiście wybierana jest odpowiednia procedura znieczulenia. Konsultacja daje również pacjentom możliwość spokojnego odniesienia się do swoich pytań i wątpliwości.

Co na temat historii zdrowia pacjenta powinni wiedzieć anestezjolodzy?

Ważne są dla nas informacje o istniejących wcześniej schorzeniach, takich jak choroby serca, choroba wieńcowa, przebyty zawał serca, stwierdzona niewydolność serca lub występująca wcześniej choroba płuc, np. POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc. Należy jednak również wziąć pod uwagę wysokie ciśnienie krwi, cukrzycę lub istniejące wcześniej stany neurologiczne, takie jak udar. Poważne choroby są zwykle zgłaszane chirurgom z wyprzedzeniem.

Czy przed znieczuleniem przeprowadzane są standardowe badania, aby upewnić się, że pacjentka dobrze zniesie znieczulenie?

Najważniejszy jest szczegółowy wywiad, czyli rozmowa z lekarzem na temat aktualnego stanu zdrowia pacjentki.

Ponadto przeprowadzane są standardowe badania, takie jak pełne badania laboratoryjne, tj. morfologia krwi, wartości wątroby i nerek, elektrolity, poziom cukru we krwi, parametry stanu zapalnego i testy krzepnięcia.

Oprócz tego przeprowadzane jest badanie fizykalne, w tym pomiar ciśnienia krwi, a po ukończeniu 40. roku życia również EKG. W przypadku uprzednio występujących chorób lub dolegliwości konieczne może być również wykonanie dodatkowych badań, takich jak USG serca, RTG płuc lub badanie czynności płuc.

Dlaczego współcześnie znieczulenie jest zasadniczo bezpieczne?

Pacjenci są ściśle monitorowani podczas ogólnej narkozy. Przez cały czas ciśnienie krwi, nasycenie krwi tlenem i tętno są monitorowane za pomocą EKG. Dodatkowo istnieje możliwość pomiaru głębokości znieczulenia poprzez rejestrację fal mózgowych, czyli za pomocą zapisu EEG. Pozwala to na indywidualne dostosowanie leków nasennych.

Czy dozwolone jest przyjmowanie preparatów uspokajających z medycyny komplementarnej, takich jak esencje Bacha lub ziele dziurawca, przed operacją, tj. przed znieczuleniem?

Zasadniczo pacjentki powinny poinformować swoich lekarzy o wszystkich lekach i preparatach ziołowych, które stosują regularnie. Wiadomo na przykład, że preparaty z dziurawca i miłorzębu mogą mieć wpływ na krzepliwość krwi. Szczególnie w połączeniu z lekami, które mają rozrzedzać krew, wymagana jest tutaj duża ostrożność. Wynika to z faktu, że preparaty mogą nasilać działanie leków. Prowadzący anestezjolodzy mogą poinformować pacjentów nie tylko o tym, które leki i preparaty ziołowe należy odstawić, ale przede wszystkim o tym, kiedy należy je kontynuować, zwłaszcza w dniu operacji.

Czy do operacji piersi stosuje się znieczulenie ogólne czy zewnątrzoponowe?

Operacje piersi są zawsze wykonywane w znieczuleniu ogólnym. W tym przypadku pacjentka jest wprowadzona w tak głęboki sen przez dożylnie podany lek, że zarówno świadomość, jak i odczuwanie bólu są całkowicie wyłączone.

Znieczulenie zewnątrzoponowe lub podpajęczynówkowe to procedura znieczulenia stosowana w przypadku operacji poniżej pępka, tj. w przypadku operacji kończyn dolnych, nóg, bioder lub podbrzusza.

Środek znieczulający miejscowo, a czasem także środek przeciwbólowy, wstrzykuje się na poziomie dolnego odcinka lędźwiowego kręgosłupa między trzonami kręgów do tak zwanej przestrzeni płynu mózgowordzeniowego. Prowadzi to zarówno do znieczulenia, jak i blokady ruchowej od pępka w dół. Podczas tej procedury pacjentka jest przytomna.

Z kolei biopsje lub zabiegi w przypadku bardzo małych, powierzchownych guzów mogą być wykonywane w znieczuleniu miejscowym, a w razie potrzeby także w połączeniu z sedacją (sedoanalgezja).

Rodzaj zabiegu, tj. czy zastosowane zostanie znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe czy inna procedura znieczulenia regionalnego, jest wcześniej omawiany z anestezjologami i chirurgami prowadzącymi leczenie.

Jak człowiek czuje się po wybudzeniu ze znieczulenia? Ile czasu potrzeba, aby w pełni się obudzić?

Każdy reaguje trochę inaczej. Pacjentki, które przeszły tylko 30-minutową operację, zwykle szybciej odzyskują w pełni przytomność niż pacjentki, które były operowane przez wiele godzin. Są one dalej monitorowane na sali pooperacyjnej i przenoszone na normalny oddział dopiero wtedy, gdy są w pełni wybudzone, a ich krążenie jest stabilne. Po bardzo poważnych operacjach pacjentki pozostają pod dłuższą opieką na oddziale intensywnej terapii lub tak zwanym oddziale „intermediate care”. Dotyczy to również pacjentów z poważnymi schorzeniami istniejącymi wcześniej.

Czy trzeba na coś uważać po znieczuleniu?

Najczęstszymi nieprzyjemnymi skutkami znieczulenia są przejściowe nudności i czasami ból w okolicy gardła, a także chrypka. Dolegliwości te można skutecznie wyleczyć za pomocą leków w sali pooperacyjnej.

W przypadku operacji po znieczuleniu zewnątrzoponowym należy zadbać o całkowite przywrócenie funkcji motorycznych, aby zapobiec upadkom. W przypadku operacji ambulatoryjnej, przed powrotem do domu należy oczywiście odzyskać pełną przytomność. Przede wszystkim nie należy siadać za kierownicą, lecz poprosić kogoś o podwiezienie lub skorzystać z transportu publicznego.

!