Be accepted

Dla aktywnych pacjentek chorych na raka
Szukaj
Close this search box.

Powiedzieć to mojemu dziecku?

Bezpośrednie informowanie jest niezwykle ważne dla długoterminowej i trwałej relacji opartej na zaufaniu z dziećmi oraz dla zapobiegania tworzeniu przez dzieci własnych wyobrażeń. Nawet jeśli nie otrzymają żadnych informacji, dzieci wyczuwają, że coś jest nie tak w rodzinie. Nic nie przeraża ich tak bardzo, jak niepewność, o co chodzi.

Porozmawiaj sama ze swoimi dziećmi, one chcą i mają potrzebę otrzymać informacje bezpośrednio od swoich rodziców, ich najważniejszych opiekunów. 

Użyj terminu „rak”, wyjaśnij  chorobę w sposób odpowiedni do wieku.

Pamiętaj, aby wyjaśnić, że rak jest w wielu przypadkach uleczalny. Nie każdy rak jest taki sam

Wybierz wcześniejszy moment.  Im wcześniej zostanie to wyjaśnione, tym łatwiej będzie dzieciom sobie z tym poradzić i tym łatwiej będzie ci otwarcie o tym rozmawiać z dziećmi.

Dobierając słowa, uwzględnij wiek dziecka.  Unikaj obcych słów i podawaj informacje stopniowo.

Wszystkie dzieci muszą otrzymać te same informacje, nawet jeśli są one przekazywane w inny sposób.

Wyjaśnij możliwe skutki uboczne, te widoczne i niewidoczne.

Nikt nie ponosi winy.  Powiedz im, że to nie jest niczyja wina, że masz raka, a szczególnie nie ich.

Pozwól dzieciom na odczuwanie wszystkich uczuć. Unikaj rzekomo pocieszających słów, np. „Nie smuć się”; zamiast tego nazwij uczucia dziecka: „Wiem, że ci smutno. To normalne. Mi też”.

Daj swojemu dziecku swobodę decydowania, czy chce coś usłyszeć, czy nie.

Zawsze bądź szczera. Dzieci lepiej poradzą sobie ze uczciwymi informacjami. Traktowanie ich na równi ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia zrównoważonej więzi i utrwalenia ich zaufania.

Możliwe reakcje

  • Twoje dziecko udaje, że nic się nie stało
  • Twoje dziecko reaguje „spokojnie”, stara się nie powodować dodatkowych kłopotów
  • Większe przywiązanie i zwiększone zapotrzebowanie na uwagę
  • Regresja wiekowa

Ważne: unikaj składania obietnic, których nie możesz dotrzymać. Jeśli sama nie znasz odpowiedzi, to możesz to szczerze powiedzieć.

Zawsze przekazuj dzieciom wszystkie nowe informacje.  Muszą mieć pewność, że jako pierwsze otrzymają informacje i wiadomości. Pomoże to zbudować ich pewność siebie i uspokoić. 

Zapewnij je, że wszyscy, cały zespół medyczny, Ty, Twoi przyjaciele itp. zrobią wszystko, co w ich mocy, aby mama, miejmy nadzieję, wkrótce znów była zdrowa.

Zaangażuj swoje dziecko w codzienne życie.  Na przykład, pozwól mu wybrać materiał na turban i pokaż mu, jak go zawiązać lub pozwól mu spróbować.

Nigdy nie baw się z dzieckiem w doktora. Twoi lekarze są inni, nie mają nic wspólnego z Twoimi dziećmi. Jeśli coś pójdzie nie tak, dzieci ryzykują obwinianie samych siebie.

Podkreślaj pozytywne aspekty. Jak miło jest mieć możliwość spędzenia tyle czasu razem, co byłoby niemożliwe przy normalnym dniu pracy.

Upewnij się, że Twoje dziecko jest pod dobrą opieką w dni terapii.  Twoje dziecko potrzebuje dużo miłości, im więcej, tym lepiej. Wiedząc, że dziecko jest w dobrych rękach, możesz spokojnie skupić się na sobie. Wiedząc, że dziecko jest w dobrych rękach, możesz spokojnie skupić się na sobie.

Myśl długoterminowo. Zaufaj, że relacja z dzieckiem jest wyjątkowa, nawet jeśli tymczasowo będziesz mniej zdolna do opieki nad dzieckiem, nie zaszkodzi to waszej relacji. Wręcz przeciwnie, potrzebujesz teraz czasu, aby wrócić do formy i wyzdrowieć. Spędzaj cenny czas z dziećmi, a potem odpoczywaj.

Opowiadaj, jak wyglądają Twoje pobyty w szpitalu. Jak tam jest? Czego tam doświadczyłaś? Jak się wtedy czułaś? Pamiętaj, aby sposób opowiadania był dostosowany do wieku. Uwzględnij pozytywne wydarzenia, takie jak rozmowy z miłymi ludźmi, których spotkałaś lub zabawne sytuacje, które Ci się tam przydarzyły.